ارتودنسی (سیم کشی) بهترین درمان مال اکلوژن (ناهنجاری روابط فک ها)

orthomaleclijen

مال اکلوژن زمانی رخ می‌دهد که دندان‌های ناهماهنگ و فک موجب شوند تا فرد بایت نامناسبی داشته باشد. ناهنجاری روابط فک‌ها باعث بروز مشکلاتی از قبیل کجی دندان، شلوغی دندان یا بیرون زدگی دندان‌ها می‌گردد و حتی ممکن است منجر به بروز بیماری‌های لثه یا بیماری پریودنتال، سردردهای شدید و اختلالات خواب شود. اکثر افراد اصطلاح مالاکلوژن را نمی‌شناسند مگر آن که فرد زمانی مبتلا به ناهنجاری روابط فک‌ها و مجبور به اصلاح آن‌ها بوده است. اما بسیاری از ما ممکن است به کسانی برخورد کرده باشیم که دچار درجاتی از مال اکلوژن هستند یا از اطرافیان مانند فرزند، خواهرزاده، برادرزاده یا دوست به شمار می‌آیند. ریشه واژه مال اکلوژن از اکلوژن می‌آید که به معنی روابط دندان‌ها است. اکلوژن ارتباط واقعی بین دندان‌های فک بالا و فک پایین است.

علل


مال اکلوژن اغلب در هنگام تولد وجود دارد و می‌تواند به عنوان فضای بین دندان‌ها، ناهنجاری فک یا اندازه دهان یا حتی شکاف کام ظاهر گردد. همچنین ناهنجاری روابط فک‌ها می‌تواند ناشی از عاداتی مانند مکیدن انگشت، فشار ناگهانی به زبان، از دست دادن دندان‌های نابالغ در اثر حادثه یا بیماری‌های دندانی یا شرایط پزشکی مانند بزرگ شدن لوزه‌ها و آدنوئید‌ها که منجر به تنفس دهانی می‌شوند، باشد.

انواع


سه نوع متفاوت از مال اکلوژن وجود دارد که هر یک می‌توانند مشکلات مختلفی را ایجاد کنند. متخصص ارتودنسی شما قادر به شرح جزئیات بیشتر در خصوص این دسته بندی‌ها خواهد بود، اما در ادامه به طور کلی هر یک از انواع مال اکلوژن را شرح می‌دهیم:

  • کلاس 1: زمانی که دندان‌های بالا با دندان‌های پایین همپوشانی دارند. این ناهنجاری روابط فک‌ها رایج‌ترین نوع است و زمانی تشخیص داده می‌شود که اوربایت تنها کمی غیر طبیعی است.
  • کلاس 2: مال اکلوژن کلاس 2 زمانی اتفاق می‌افتد که دندان‌ها و فک بالا تا حد زیادی با دندان‌های پایین همپوشانی دارند. معمولاً مال اکلوژن کلاس 2 به عنوان یک اوربایت شدید تشخیص داده می‌شود.
  • مال اکلوژن کلاس 3: این نوع مال اکلوژن زمانی اتفاق می‌افتد که دندان‌ها و فک پایین روی دندان‌ها و فک بالا قرار می‌گیرند. بنابراین، فک پایین به جلو حرکت می‌کند. به این حالت آندربایت گفته می‌شود.

تشخیص


ناهنجاری روابط فک‌ها ممکن است بدون علامت باشد یا می‌تواند به دلیل افزایش فشار روی دندان یا فک موجب ایجاد درد شود. ناهنجاری روابط فک‌ها اغلب در طول یک معاینه دندانپزشکی معمولی قابل تشخیص است. هنگامی که دندانپزشک به مال اکلوژن مشکوک است، عکس‌ها و اشعه ایکس از صورت و دهان ممکن است برای بررسی بیشتر مورد استفاده قرار گیرد. برای تأیید حضور و گستردگی مال اکلوژن، دندانپزشک مدل‌هایی از گچ، پلاستیک یا سنگ مصنوعی از دندان‌های بیمار تهیه می‌کند. این مدل‌ها در واقع نسخه‌هایی متناسب با دندان‌ها هستند و در برنامه ریزی درمانی بسیار مفید واقع می‌شوند.

درمان


مال اکلوژن معمولاً توسط متخصص ارتودنسی درمان می‌شود که در اصلاح این نوع از مشکلات دندان مهارت کافی دارد. جایگذاری بریس رایج‌ترین روش درمان است. یک راه حل دیگر استفاده از الاینرهای شفاف اینویزیلاین است که مشابه بریس عمل می‌کند اما از لحاظ فیزیکی ناراحتی کمتری ایجاد می‌کنند و تقریباً نامرئی هستند.
اگر شلوغی بیش از حد دندان‌ها موجب بروز مال اکلوژن شده باشد، یک یا چند دندان ممکن است با استفاده از عمل جراحی برداشته شوند. اگر دندان‌ها هنوز در نیامده باشند یا پیش از بلوغ از بین رفته باشند، متخصص ارتودنسی ممکن است یک وسیله را به نام اسپیس مینتنر (نگهدارنده فضا) را در دهان قرار دهد تا از خارج شدن دندان‌های دیگر از موقعیت طبیعی خود جلوگیری کند. در موارد شدید مال اکلوژن، ممکن است عمل جراحی لازم باشد و بیمار به متخصص جراح دهان یا فک و صورت ارجاع داده می‌شود. هنگامی که دندان‌ها به موقعیت جدید خود منتقل می‌شوند، بریس برداشته می‌شود و یک نگهدارنده تا زمانی که دندان در موقعیت جدید خود ثابت شود به بیمار داده خواهد شد.



یک دیدگاه

  • سلام , مهمان