مراحل و تجهیزات لازم برای انجام روش های ارتودنسی

%d8%ad

درمان ارتودنسی در کلینیک تخصصی ارتودنسی دکتر قریشی از چندین مرحله تشکیل شده و نیازمند جلسات متعدد ملاقات با متخصص ارتودنسی می‌باشد. به این ترتیب قبل از شروع ارتودنسی بیمار با تمام مراحل درمان شامل ارزیابی وضعیت، قرارگیری بریس‌ها در دهان، ملاقات‌های بعدی با متخصص و نحوه مراقبت از بریس‌ها آشنا خواهد شد. برای اطلاع از ساعات کاری مطب و رزرو نوبت می‌توانید با شماره تلفن‌های 22068646-021 و 73785220-021 تماس حاصل فرمایید.

درمان ارتودنسی دارای نتایج به نسبت قابل پیش بینی و موفقیت آمیز می‌باشد. در این حالت با توجه به شدت مشکل قرارگیری نامناسب دندان‌ها بر روی یکدیگر یا نامرتبی دندان‌ها در دهان، درمان ارتودنسی ممکن است دارای دو یا سه مرحله مشخص باشد.

مزایای اصلاح مشکلات مربوط به قرارگیری نامناسب دندان‌ها بر روی یکدیگر متعدد هستند. در حقیقت دندان‌های صاف و مرتب باعث می‌شوند ظاهر فرد مناسب به نظر رسیده و در نتیجه اعتماد به نفس فرد افزایش یابد. علاوه بر این، قرارگیری مناسب دندان‌ها بر روی یکدیگر با استفاده از تجهیزات ارتودنسی می‌تواند به بهبود شرایط جویدن و هضم غذا و نیز فرآیند صحبت کردن کمک موثر نماید.

مراحل درمان ارتودنسی


معمولاً، تکمیل درمان ارتودنسی به مدتی بین شش تا سی ماه زمان نیاز دارد. در واقع مدت زمان لازم برای این درمان به مقدار زیاد به نوع مشکل بیمار، نوع ابزارهای دندان‌پزشکی استفاده شده و پشتکار و جدیت بیمار در فرآیند درمان بستگی دارد. در ادامه سه مرحله اصلی درمان ارتودنسی مورد بررسی قرار گرفته است.

مرحله 1- برنامه ریزی

درمان ارتودنسی شامل بررسی دقیق وضعیت دندان‌ها به منظور ایجاد هماهنگی بین آنها با استفاده از موثر‌ترین و مناسب‌ترین روش‌های درمانی و تجهیزات ارتودنسی است. اولین جلسات درمان در این حالت ممکن است شامل برخی از موارد زیر باشد:

  • ارزیابی وضعیت سلامتی فرد و بطور خاص شرایط دهان و دندان- مشکلات بدن و سلامت دهان و دندان با یکدیگر ارتباط نزدیک دارند. به این ترتیب پوسیدگی ایجاد شده در دهان می‌تواند باعث ایجاد سایر مشکلات احتمالی برای بدن شده یا در حالت عکس پوسیدگی دندان در نتیجه سایر مشکلات برای فرد ایجاد شود. هدف از ارزیابی اولیه بیمار اطمینان از تحت کنترل بودن مشکلات درمانی و نیز بیماری‌های دهان و دندان قبل از شروع درمان ارتودنسی است.
  • بررسی مدل دندان‌ها (تهیه قالب از نحوه قرار گرفتن دندان‌ها بر روی یکدیگر)- در این مرحله از بیمار خواسته می‌شود یک ظرف پر شده با ژل مخصوص دندان‌پزشکی را گاز بگیرید. در ادامه این ژل در نواحی اطراف دندان‌ها سفت می‌شود. پس از این کار ظرف از دهان بیمار خارج شده و با پلاستیک مخصوص برای تهیه مدل از دندان‌های بیمار پر می‌شود. به این ترتیب متخصص ارتودنسی می‌تواند یک قالب از دندان‌های بیمار در اختیار داشته باشد که بر اساس آن می‌توان وضعیت هر دندان را در دهان مشخص کرده و ارتباط آن با سایر دندان‌ها را بررسی نمود.
  • تهیه عکس رادیولوژی به صورت پاناروما- عکس رادیولوژی یک ابزار فوق‌العاده برای مشاهده عوارض بالقوه یا آسیب‌های قبلی ایجاد شده در محل فک است. این عکس همچنین این امکان را برای متخصص ارتودنسی فراهم می‌کند تا بتوان موقعیت دقیق هر دندان و وضعیت ریشه‌های آن را بررسی نمود.
  • تهیه تصویرهای کامپیوتری- تصویرهای کامپیوتری این امکان را برای متخصص ارتودنسی فراهم می‌کنند که بتوان فرآیند درمان را بطور دقیق برنامه‌ریزی کرده و نحوه تاثیرگذاری روش‌های درمانی خاص بر ظاهر صورت و تقارن فک بیمار را مورد بررسی قرار داد.
  • عکس گرفتن از بیمار- بسیاری از متخصصان ارتودنسی تمایل دارند از بیماران خود قبل از شروع درمان، در طول فرآیند درمان، و پس از آن عکس تهیه کنند. به این ترتیب می‌توان فرآیند پیشرفت درمان و تاثیر آن بر وضعیت دندان‌ها و ظاهر صورت بیمار را مشاهده کرد.

مرحله 2- اجرای ارتودنسی

تمامی موارد فوق به عنوان ابزارهایی برای تشخیص مشکل و طراحی یک برنامه درمانی مناسب و سفارشی برای بیمار استفاده می‌شوند. در مرحله دوم، متخصص ارتودنسی از ابزارهای سفارشی ارتودنسی برای حرکت دادن تدریجی دندان‌ها به سمت محل صحیح آنها استفاده می‌کند. این ابزارها می‌توانند ثابت یا متحرک باشند. در اکثر موارد، بریس‌های سنتی ارتودنسی ثابت هستند و از طریق براکت‌ها به سیم‌های ارتودنسی متصل می‌شوند. علاوه بر این، ابزارهای مورد استفاده در ارتودنسی لینگوال نیز ثابت هستند، اما این ابزارها در ناحیه داخل دندان‌ها (سمت زبان) قرار می‌گیرند تا به این ترتیب از دید سایر افراد پنهان بمانند.

p1

ارتودنسی با بریس‌های متحرک یک روش جایگزین برای بریس‌های ثابت است. برای نمونه از این ابزارها می‌توان از ارتودنسی نامرئی، هدگیر (headgear) و فیس ماسک (facemask) نام برد. این ابزارها به صورتی طراحی شده‌اند که امکان استفاده از آنها برای ساعات مشخص در طول روز جهت دستیابی به نتایج درمانی دلخواه وجود داشته باشد.

p2

صرف نظر از ابزارهای ارتودنسی استفاده شده برای هر بیمار، متخصص ارتودنسی بطور منظم وضعیت این ابزارها را اصلاح می‌کند تا به این ترتیب از وارد شدن فشار مناسب و مستمر بر دندان‌ها مطمئن گردد. در این شرایط لازم است بیمار بطور منظم در فواصل زمانی مشخص با متخصص ارتودنسی ملاقات نموده و در صورت ایجاد مشکل برای این ابزارها با پزشک معالج خود تماس بگیرد.

p3

در ادامه برخی از ابزارهای ارتودنسی به همراه کاربرد آنها مورد بررسی قرار گرفته است.

کشهای ارتودنسی برای متصل کردن و هماهنگ کردن مناسب بریس‌ها به منظور تنظیم نحوه قرارگیری دندان‌ها بر روی یکدیگر مورد استفاده قرار می‌گیرد. این کش‌ها با قلاب به سیم‌های بالا و پایین بریس متصل می‌شوند.

p44

ابزار هربست (Herbst Appliance) برای حرکت دادن فک پایین به سمت جلو با کشیدن دندان‌های آسیاب بالا به سمت عقب مورد استفاده قرار می‌گیرد.

p5

باز کننده کام برای باز کردن فک با وارد کردن فشار به دندان‌های آسیاب بالا مورد استفاده قرار می‌گیرد.

p6

پوزیشنر (Positioner) برای ایجاد حرکت‌های کوچک و جایابی نهایی دندان‌ها در درمان ارتودنسی استفاده می‌شود.

p7

جدا کننده (فضاساز) بین دندان‌ها قرار گرفته و آنها را تا حدودی در طول درمان ارتودنسی از یکدیگر جدا می‌کند.

p88

مرحله 3: نگهداری و حفظ نتایج

هنگامی که دندان‌های فرد به نحو مناسب در دهان تنظیم شدند، بریس‌های ثابت و ابزارهای متحرک از دهان بیمار خارج شده و دیگر نیازی به استفاده از آنها نیست. به این ترتیب سخت‌ترین مرحله درمان ارتودنسی خاتمه پیدا کرده است. در ادامه متخصص ارتودنسی از نگه‌دارنده‌ها و پلاک‌های متحرک سفارشی برای بیمار استفاده خواهد کرد. هدف از استفاده این ابزارها اطمینان از عدم برگشت دندان‌ها به موقعیت اولیه آنها است. به این ترتیب لازم است بیمار به مدت مشخص در طول روز از این ابزارها برای یک دوره زمانی به تشخیص پزشک معالج استفاده کند. در طول مرحله نگهداری و حفظ نتایج، استخوان فک در اطراف دندان‌ها در موقعیت جدید آنها محکم شده و به این ترتیب نتایج درمان بطور کامل تثبیت می‌گردد.