مجله ارتودنسی

بسیاری از افرادی که برای ارتودنسی مراجعه می‌کنند، بعد از شنیدن اصطلاحاتی مثل تحلیل ریشه یا دیدن تصاویر قبل و بعد درمان، نگران سلامت دندان‌های خود می‌شوند. این نگرانی کاملاً طبیعی است. چون قرار است دندان‌ها برای ماه‌ها تحت فشار کنترل‌شده قرار بگیرند. اما آیا این جابه‌جایی می‌تواند به ریشه دندان آسیب بزند؟  اگر بزند، […]

چند سالی است که در شبکه‌های اجتماعی به‌ویژه اینستاگرام ارتودنسی ستاره‌ای یا همان Star Braces که نوع جدیدی از ارتودنسی است توجه جوانان و نوجوانان را به خود جلب کرده. این نوع ارتودنسی برخلاف نسخه کلاسیک که فقط جنبه درمانی داشت، یک ترکیب از زیبایی، استایل و شخصی‌سازی است. براکت‌های فلزی به‌جای شکل مربعی معمولی، به

بسیاری از افرادی که قصد شروع درمان ارتودنسی را دارند، علاوه بر نگرانی درباره نتیجه درمان، سؤال دیگری هم در ذهنشان دارند: آیا ممکن است در مطب ارتودنتیست به بیماری هایی مانند ایدز (HIV) یا هپاتیت مبتلا شویم؟ این نگرانی معمولاً از آنجا شکل می گیرد که در طول درمان ارتودنسی، بیمار بارها به مطب

در سال‌های اخیر، ترندی خطرناک به نام ارتودنسی فیک یا براکت تقلبی از کشورهای جنوب شرق آسیا وارد ایران شده است. بعضی نوجوانان و جوانان، بدون اینکه مشکل دندانی داشته باشند، فقط برای ظاهر یا همراه شدن با مد شبکه‌های اجتماعی، براکت‌های تزئینی روی دندان‌هایشان نصب می‌کنند. بدون معاینه، بدون متخصص و بدون هیچ استاندارد

این روزها خیلی‌ها قبل از شروع ارتودنسی یک سوال مهم دارند: آیا انجام ارتودنسی در کشور دیگری به‌صرفه‌تر است؟ سوال کاملاً منطقی است. چون ارتودنسی یک درمان کوتاه‌مدت نیست و معمولاً چند ماه تا چند سال طول می‌کشد. طبیعی است که حتی اختلاف‌های ظاهراً کوچک در هزینه، در نهایت عدد بزرگی بسازد. اما موضوع فقط

یکی از رایج ترین نگرانی هایی که افراد قبل از شروع درمان ارتودنسی مطرح می کنند این است که: «شنیده ام ارتودنسی دندان ها را خراب می کند؛ واقعاً همین طور است؟» شاید شما هم افرادی را دیده باشید که بعد از برداشتن براکت ها، لکه های سفید روی دندان هایشان ایجاد شده یا دچار

تصور کنید بعد از یک یا دو سال ارتودنسی، بالاخره دندان‌ها صاف و مرتب شده‌اند. همه‌چیز عالی به نظر می‌رسد… اما چند ماه بعد می‌بینید یکی از دندان‌ها کم کم دارد به حالت قبلی برمی‌گردد و دوباره می‌چرخد. این اتفاق برای خیلی از افرادی که ارتودنسی انجام داده‌اند نگران‌کننده است. جالب است بدانید دلیل اصلی

اگر درباره نگهدارنده های بعد از ارتودنسی جستجو کرده باشید، احتمال زیادی دارد اسم ریتینر هاولی به گوشتان خورده باشد. وسیله ای که بیشتر از ۱۰۰ سال از طراحی آن می‌گذرد، اما هنوز هم یکی از رایج ترین ریتینرهای مورد استفاده در مطب های ارتودنسی است. شاید سؤال پیش بیاید که چرا با وجود ریتینرهای

خیلی از افراد فکر می‌کنند وقتی براکت‌های ارتودنسی برداشته می‌شود، درمان کاملاً تمام شده است. اما در واقع، یکی از مهم‌ترین مراحل ارتودنسی، یعنی استفاده از ریتینر تازه بعد از آن شروع می‌شود. دندان‌ها بعد از پایان ارتودنسی، تمایل دارند کم‌کم به جای قبلی خود برگردند. به همین دلیل اگر از ریتینر استفاده نشود، ممکن

اگر تا به حال در مطب ارتودنتیست دیده‌اید که قبل از شروع درمان، یک رادیوگرافی از نیم‌رخ سر شما گرفته می‌شود و بعد متخصص با دقت روی آن خطوط و زاویه‌هایی رسم می‌کند، در واقع با یکی از مهم‌ترین ابزارهای تشخیصی ارتودنسی روبه‌رو شده‌اید، سفالومتری . این تکنیک از سال ۱۹۳۱، زمانی که «هالی برادبنت»

تصور کنید بعد از یکی دو سال تحمل سیم و براکت، بالاخره روزی که منتظرش بودید می‌رسد و ارتودنتیست براکت‌ها را باز می‌کند. حالا یک لبخند مرتب و زیبا دارید و فکر می‌کنید همه چیز تمام شده است. اما دقیقاً از همین‌جا مرحله مهم‌تری به نام نگهداری شروع می‌شود. اگر این مرحله جدی گرفته نشود،

بعضی وقت ها در ارتودنسی، هدف ما این نیست که همه دندان ها حرکت کنند. گاهی فقط باید چند دندان مشخص جابه جا شوند، بدون اینکه بقیه دندان ها تغییری داشته باشند. اما وقتی نیرو به دندان ها وارد می شود، دندان های کناری هم ممکن است واکنش نشان بدهند. اینجاست که انکوریج در ارتودنسی