اولین قدم در شروع درمان با ارتودنسی نامرئی ، معاینه کامل دهان است. معمولاً معاینه اولیه بدون هزینه می‌باشد. در حین معاینه دندان پزشک مشخص کند آیا شرایط لازم برای درمان ارتودنسی با اینویزالاین را دارید یا نه. اگر چه اینویزالاین کارایی بسیار خوبی دارد اما در برخی شرایط نمی‌توان از آن استفاده کرد. به خاطر داشته باشید اینویزالاین برای نوجوانان و بزرگسالان است و کودکانی که هنوز دندان‌های شیری دارند یا دندان‌های دائمی آنها هنوز در حال رشد است، شرایط استفاده از اینویزالاین را ندارند.

پس از این که مشخص شد می‌توانید ارتودنسی نامرئی استفاده کنید، پرونده‌ ای برای شما تشکیل می‌شود که شامل عکس‌هایی از دندان‌ها و صورت، قالب ‌گیری از دندان‌ها و عکس پرتوی ایکس می‌باشد. پرونده همراه با برنامه درمانی برای ساخت اینویزالاین ارسال می‌شود. قالب تهیه شده از دندان‌ها اسکن می‌شود تا مدل سه ‌بعدی از دندان‌ها در کامپیوتر ایجاد شود. در مدل کامپیوتری، دندان‌ها مرحله به مرحله حرکت می‌کنند تا به موقعیت نهایی برسند. ممکن است دندان‌پزشک تغییراتی در نحوه دقیق حرکت دندانها ایجاد کند و دوباره نتایج را مرور نماید. ممکن است این مرحله چندین مرتبه تکرار شود تا به نتایج مطلوب برسد . پس از این که دندانپزشک از نتایج رضایت پیدا کرد، روند کار ادامه پیدا می‌کند و الاینر ها ساخته می‌شود. حدود چهار هفته از زمان قالب‌ گیری طول می‌کشد تا الاینر به دندانپزشک برسد. از این زمان می‌توان حرکت دندان‌ها را شروع کرد.

سیستم اینویزالاین به این صورت است که مجموعه ‌ای الاینر یا تری به شما داده می‌شود که هر یک از آنها به مدت دو هفته باید استفاده شود. هر الاینر برای زمان مشخص خود باید استفاده شود و نمی‌توان یکی را به جای دیگری استفاده کرد. طراحی آنها به صورتی است که هر کدام یک مرحله مشخص از درمان را انجام می‌دهند و دندان‌ها را به پیش می‌رانند و الاینر بعدی حرکت بعدی را انجام می‌دهد. معمولاً هر روز یک دهم میلی متر در آنها حرکت می‌کنند بنابراین هنگامی که تری جدید را در دهان می‌گذارید دندان‌ها کمی صاف و و مرتب تر از قبل هستند.

بیشتر افرادی که تحت درمان با اینویزالاین قرار می‌گیرند، مشکل کجی و به‌ هم‌ ریختگی دندانهای جلویی دارند. بنابراین در صورتی که فکر می‌کنید فک شما دچار کمبود فضا و در نتیجه کجی و چرخش دندان‌ها شده است باید فضای بیشتری برای دندان‌ها ایجاد شود. ایجاد فضای بیشتر برای دندان‌ها به چند طریق ممکن است انجام شود. در بیشتر افراد تری کمی فضای عقب دهان را بیشتر می‌کند. این کار چند مزیت به دنبال دارد. اول این که فضای بیشتری برای اصلاح شلوغی و به ‌هم‌ ریختگی دندان‌ها در جلوی دهان ایجاد می‌شود. دوم این که ناحیه لبخند بزرگ‌تر شده و لبخند زیباتر می‌شود. در بسیاری از افراد دندانهای جلویی کمی جلوتر کشیده می‌شوند. روش دیگر برای ایجاد فضای بیشتر و اصلاح شلوغی و به‌ هم‌ ریختگی دندان‌ها، باریک‌تر کردن دندان‌ها است. در این فرایند که به آن تراشیدن جانبی دندان‌ها گفته می‌شود، سطوح بین دندانی کمی تراشیده می‌شود تا کمی فضا بازتر شود. معمولاً این کاهش پهنای دندان به اندازه ‌ای نیست که متوجه آن شوید و مشکلی برای مینای دندان ایجاد نمی‌شود بنابراین دچار حساسیت دندان نمی‌شوید.

در بسیاری از افراد نیاز به ضمایم متصل به دندان‌ها وجود دارد. این ضمایم، کوچک و همرنگ دندان هستند و از جنس کامپوزیت می‌باشند. در اصل نقشی که این ضمایم متصل به دندان قرار است بر عهده داشته باشند، دستگیره دندان است تا به کمک آنها بتوان دندان را به سمت مورد نظر کشاند. همه افراد به این ضمایم نیاز ندارند.

گاهی اوقات از بیمار خواسته می‌شود همراه با الاینر، حلقه کشی استفاده کند. این حلقه کشی بسیار مشابه حلقه کشی براکت معمولی است و از آن برای چرخش برخی دندان‌ها یا اصلاح موقعیت دندان‌های بالا و پایین نسبت به یکدیگر، استفاده می‌شود تا مشکلات بایت حل شود.

نحوه استفاده از ارتودنسی نامرئی

ارتودنسی نامرئیاز بیشتر بیماران خواسته می‌شود الاینر را تقریباً تمام وقت استفاده کنند. مزیت بزرگ ارتودنسی نامرئی ، این است که می‌توانید برای غذا خوردن و مسواک زدن آن را در بیاورید. هر بار که الاینر را در می‌آورید آن را تمیز کنید و در دهان بگذارید. بنابراین معمولاً حدود 20 ساعت در روز الاینر در دهان قرار دارد. اگر الاینر را کمتر از این مقدار استفاده کنید نمی‌توانید دندان‌ها را به موقعیت مطلوب برای تری بعدی برسانید. به این ترتیب طول دوره درمان افزایش یافته و به واسطه تأخیر در نتایج، مرتباً از درمان عقب می‌ افتید.

در بیشتر مواقع پس از استفاده از آخرین تری هنوز برخی از دندان‌ها کمی با موقعیت مطلوب فاصله دارند. این کاملاً طبیعی است. در چنین شرایطی قالب ‌گیری جدید انجام شده و برای انجام تغییرات جزیی چند تری دیگر به بیمار داده می‌شود. به این تری ها، تری بهسازی گفته میشود. این مرحله هزینه اضافی ندارد و بخشی از فرایند درمان به شمار می‌آید. بیشتر افراد باید یک‌ ست تری بهسازی دریافت نمایند.

پس از استفاده از آخرین الاینر، نوبت به استفاده از نگهدارنده ارتودنسی یا ریتینر می‌رسد. بیشتر بیماران اینویزالاین، ریتینر پلاستیکی شفاف را که کاملاً شبیه اینویزالاین است انتخاب می‌کنند. برخی افراد ریتینر ثابت را ترجیح می‌دهند که سیم کوچکی است که به سطح پشتی دندانهای جلویی فک پایین چسبانده می‌شود. غالباً انتخاب نوع ریتینر بر عهده بیمار است. بیشتر افراد باید تا دو ماه به صورت تمام وقت ریتینر استفاده کنند و پس از آن تنها شب ‌هنگام ریتینر را در دهان می‌گذارند.

در نهایت به مرحله ‌ای می‌رسیم که تنها یک یا دو شب در هفته باید ریتینر استفاده کنید. علت نیاز به استفاده از ریتینر این است که بدن دائماً در حال تغییر است و باید موقعیت جدید دندان‌ها تثبیت شود تا تحت تأثیر نیروهای معمول دهان، به موقعیت پیشین باز نگردند.

توجه داشته باشید که صحبت کردن، جویدن و تغییرات طبیعی مرتبط با افزایش سن فشار زیادی به دندان‌ها وارد می‌کند که می‌تواند باعث حرکت آنها شود. بنابراین در استفاده از ریتینر کوتاهی نکنید.